26. jan, 2016

Goede communicatie maakt het verschil

Een dag uit het leven van Suzanne en haar zoon Joost

Zware dag

Suzanne heeft een zware dag gehad op het werk. Zij stond in de file, heeft snel boodschappen gedaan en komt doodmoe thuis. Ze schopt haar schoenen met hakken uit, doet haar jas uit en roept naar boven: “ik ben weer thuis”.

 “Juh”, krijgt ze als antwoord. De tijd dat Joost naar beneden kwam rennen en je om de nek vloog is voorbij, want Joost is nu 13 en vooral stoer.

 

Suzanne pakt de boodschappen uit en merkt tot haar schrik dat ze de boter is vergeten. “Sh..”, Joooost… kun jij even snel boter halen, ik ben het vergeten”.

 “Moet dat nou?” Is de vraag.

“Ja, anders kan ik geen eten maken”.

 

Joost heeft een rotdag gehad op school. Hij is net klaar met zijn huiswerk en net als hij 5 minuten zit te gamen, moet hij afsluiten. “Balen…” Hij typt dat hij moet stoppen, wat hem niet in dank wordt afgenomen. Zijn medespelers, zien het stoppen eigenlijk als “verraad” omdat zij net aan de winnende kant zijn. Joost wil echter geen ruzie met zijn moeder en sluit toch af. Hij doet wat zij vraagt.

 

In gedachten

Even later komt Joost terug en wil de boter aan Suzanne geven, die op dat moment bedenkt  dat ze haar jurk voor vanavond nog niet gestreken heeft.  Krijgt ze dat nog op tijd af? Ze zegt in gedachten: “ja, leg daar maar neer”.

 

Teleurstelling

Joost gaat naar boven. Niet met een duidelijk gevoel van teleurstelling omdat er geen reactie kwam, maar met een vaag gevoel “er klopt iets niet”.  Dit ging slechts een fractie van een seconde door zijn hoofd heen en daarna niets meer. Zijn stemming is niet verbeterd na zijn “goede daad”. Hij gaat verder met gamen tot het eten klaar is.

 

Onbewuste processen spelen een rol

De maaltijd verloopt zwijgzaam. Suzanne is met haar gedachten bij de avond. Joost denkt nog aan de rotdag, die een rotdag is gebleven en voelt zich niet zo zeer “uitgedaagd” om te vertellen wat er aan de hand was op school, want van interesse van zijn moeders kant is niet veel gebleken. 

 

BIJ HERHALING

Als een dergelijke situatie een aantal keren herhaald wordt, dan worden al die fracties van een seconde “hier klopt iets niet” onbewust  bij elkaar opgeteld.

Zodra  Joost een volgende keer begint te protesteren (vanuit de negatieve ervaring uit het onderbewuste), kan Suzanne teleurgesteld zijn omdat hij niet direct doet wat ze vraagt en reageert op haar beurt misschien geïrriteerd. De fracties van seconden worden minuten, want bij Joost begint het gevoel te komen dat hij niet voldoende gewaardeerd wordt; dat gevoel houdt uiteindelijk langer aan en wordt uiteindelijk bewuster waar genomen.

 

Een klein voorval kan door gebrek aan communicatie invloed hebben op de harmonie in het gezin. Het voorval  was zo klein dat je de oorzaak ervan al lang vergeten bent. 

Die opgetelde  negatieve fracties van seconden en minuten kunnen tot irritaties leiden die door gaan spelen in de relatie.

 

 

Hetzelfde voorbeeld met goede communicatie.

Suzanne en haar man hebben een gesprek met het hele gezin. Ze leggen uit dat er wat problemen zijn op het werk, en dat ze beseffen dat ze soms een beetje met hun gedachten ergens anders zijn.

 

Ze geven aan dat ze hun kinderen enorm waarderen, maar door de hectiek niet altijd zien wat de ander doet en hun kinderen daarom misschien te weinig complimenten geven. Ze benadrukken dat ze hen niet te kort willen doen en het heel vervelend vinden.

 

Afspraken

Ze spreken af dat de kinderen wat mondiger mogen/kunnen zijn. Zij mogen –op het moment dat zij vinden dat zij waardering  verdienen of aandacht nodig hebben- dit uitspreken op een goede manier. De ouders beloven dat te belonen  met positieve aandacht  en zullen dan alsnog tijd nemen of even stil staan bij de goede actie van de kinderen.

 

Het voorval verloopt nu heel anders.

Terug naar het moment dat Joost terugkomt met de boodschappen. Suzanne zegt: “leg daar maar neer” en wil verder gaan met haar werkzaamheden. Joost roept: “hé mam, ik heb daarnet wel mijn vrienden “verraden” door boodschappen voor je te doen, Ik heb mijn best gedaan".

Susanne reageert “och ja lieve schat natuurlijk, dank je wel. Dikke kus”.

“Nou dat hoeft nou ook weer niet”, mompelt Joost en loopt naar boven met een glunderend gezicht. 

De maaltijd verloopt gezellig. Joost vertelt over zijn vervelende dag die niet meer zo vervelend aanvoelt en het gezin geniet van het gezellige samenzijn.

Er zijn geen negatieve  fracties van seconden opgeslagen  bij Joost of zijn moeder.